Η σύνοδος Κρόνου-Ποσειδώνα και ο πόλεμος της βούλησης

Στην εποχή μας η ιστορία μοιάζει να επιταχύνει ραγδαία τις γεωπολιτικές αλλαγές και όχι μόνο αυτές, αν συνυπολογίσουμε και άλλες όπως η ρομποτική και η τεχνητή νοημοσύνη.

Οι περισσότεροι οικονομικοί και γεωπολιτικοί αναλυτές πλην ελαχίστων, δεν έχουν κατανοήσει τη μεγάλη εικόνα που ένας ψυχολόγος εύκολα θα καταλάβαινε: τη δύναμη του ομαδικού ασυνείδητου. Σε αυτό «πατούν» όλοι, ο Ναζισμός, ο Μαρξισμός, ο Καπιταλισμός και κάθε άλλο σύστημα. Έτσι, αποδίδουν τους εν εξελίξει πολέμους στα οικονομικά και άλλα συμφέροντα όπως για παράδειγμα ο ενεργειακός περιορισμός της Κίνας ή η επιρροή του Netanyahu στον Trump που φυσικά μπορεί να παίζουν κάποιο ρόλο, αλλά όχι τον σημαντικότερο!

Ο καθηγητής Θεολογίας και Δογματικής σε πολλά Ελληνικά και ξένα πανεπιστήμια και τεράστια μορφή της σύγχρονης φιλοσοφίας, πατέρας Νικόλαος Λουδοβίκος, έχει θέσει στα βιβλία του το θέμα της «Θεολογίας της ισχύος». Με αυτήν, δεν αναφέρεται απλώς σε μια πολιτική ή στρατιωτική επιβολή αλλά σε μια βαθύτερη μετατόπιση της ανθρώπινης συνείδησης όπου το ιερό εργαλειοποιείται και η δύναμη αποκτά αφήγημα, σημείο αναφοράς και μεταφυσικό ένδυμα. Κάπου εδώ, η αστρολογία έρχεται να καθρεφτίσει αυτή την εσωτερική διεργασία μέσα από τους κύκλους των πλανητών.

Η αφετηρία αυτής της πορείας κατά τον πατέρα Νικόλαο, μπορεί να εντοπιστεί στη θεολογική τομή του Θωμά του Ακινάτη. Αυτός διαχωρίζει τον Θεό από τον κόσμο. Εκεί πραγματοποιείται μια λεπτή αλλά καθοριστική μετατόπιση, όπου ο άνθρωπος αρχίζει να νοεί τον εαυτό του ως αυτάρκη φορέα τελειότητας, ως κέντρο νοήματος και δύναμης. Η σχέση Θεού και ανθρώπου δεν είναι πλέον μια δυναμική κοινωνία. Μέσα σε αυτό το σχήμα, το «κατ’ εικόνα Θεού» αρχίζει να ερμηνεύεται όχι ως κλήση σε σχέση αλλά ως ιδιότητα. Και όταν η εικόνα γίνεται ιδιότητα, τότε ανοίγει ο δρόμος για μια παράδοξη αντιστροφή όπου ο άνθρωπος διεκδικεί για τον εαυτό του την αυτάρκεια που αποδίδει στον Θεό.

Αυτή η μετατόπιση ωριμάζει μέσα στους αιώνες, μέσα από τον Καρτέσιο και τον Hegel και κορυφώνεται φιλοσοφικά στον Friedrich Nietzsche. Ο «Υπεράνθρωπος» δεν εμφανίζεται ως ρήξη εκ του μηδενός αλλά ως το αποκορύφωμα μιας πορείας. Όταν ο Νίτσε διακηρύσσει τον θάνατο του Θεού, στην πραγματικότητα φέρνει στην επιφάνεια κάτι που είχε ήδη συντελεστεί σε επίπεδο νοήματος. Ο Θεός ως εξωτερική αυθεντία παύει να είναι αναγκαίος, γιατί η δομή της θεότητας έχει ήδη μεταφερθεί στον άνθρωπο.

Εδώ γεννιέται η έννοια της βούλησης για δύναμη. Δεν είναι απλώς επιθυμία κυριαρχίας αλλά μια βαθιά οντολογική ανάγκη αυτοεπιβεβαίωσης. Ο άνθρωπος καλείται να γίνει αυτό που πριν απέδιδε στον Θεό, να δημιουργήσει νέες αξίες, να υπερβαίνει συνεχώς τον εαυτό του, να μην έχει όρια πέρα από εκείνα που ο ίδιος θέτει. Ο υπεράνθρωπος δεν είναι απλώς ισχυρότερος αλλά αυτός που δεν αναγνωρίζει καμία υπερβατική αναφορά.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο ο πατέρας Νικόλαος, εντοπίζει τη γέννηση της Θεολογίας της ισχύος. Η τελειότητα δεν είναι πλέον σχέση αλλά ιδιοκτησία. Και όταν η τελειότητα γίνεται ιδιοκτησία, τότε η δύναμη γίνεται το μέσο διατήρησής της.

Ψυχολογικά αυτό δημιουργεί έναν άνθρωπο που δεν αντέχει την έλλειψη. Η ατέλεια βιώνεται ως απειλή και όχι ως δυνατότητα σχέσης. Έτσι η βούληση για δύναμη δεν σταματά ποτέ, γιατί δεν μπορεί ποτέ να ολοκληρωθεί. Πάντα υπάρχει ένα επόμενο επίπεδο υπέρβασης, μια ακόμη κατάκτηση, μια ακόμη επιβεβαίωση. Το Θείο δεν βιώνεται ως σχέση ελευθερίας και αγάπης αλλά ως εργαλείο επιβολής και αυτοδικαίωσης. Πρόκειται για μια λεπτή αλλά κρίσιμη μετάλλαξη της θρησκευτικής εμπειρίας, όπου η ανάγκη του ανθρώπου να νικήσει τον φόβο του θανάτου και της αβεβαιότητας, τον οδηγεί στο να κατασκευάζει έναν Θεό που επιβεβαιώνει την κυριαρχία του αντί να τον καλεί σε μεταμόρφωση.

Αν δούμε ιστορικά αυτή τη δυναμική, θα διαπιστώσουμε ότι επανέρχεται σε κρίσιμες περιόδους. Στις σταυροφορίες για παράδειγμα, η πίστη μετατράπηκε σε στρατιωτική αποστολή ενώ κατά τη διάρκεια της Ιεράς Εξέτασης, η αλήθεια επιβλήθηκε μέσα από φόβο και βία. Αργότερα, ακόμη και σε πιο κοσμικά πλαίσια, η ίδια λογική εμφανίζεται σε ιδεολογικά καθεστώτα που αντικατέστησαν τον Θεό με την ιστορία ή το έθνος, χωρίς όμως να εγκαταλείψουν τη βαθύτερη ανάγκη για απόλυτη ισχύ. Η Γαλλική Επανάσταση, αν και γεννήθηκε ως αίτημα ελευθερίας, κατέληξε σε περιόδους τρόμου όπου η αρετή έγινε εργαλείο εξόντωσης.

Εδώ συναντάμε μια βαθιά ψυχολογική διάσταση που έχει αναλυθεί και από στοχαστές όπως ο Carl Jung, ο οποίος μίλησε για τη σκιά, το ασυνείδητο κομμάτι της προσωπικότητας που όταν δεν αναγνωρίζεται, προβάλλεται στον άλλον. Σε συλλογικό επίπεδο αυτή η σκιά μπορεί να πάρει τη μορφή δαιμονοποίησης ολόκληρων λαών ή θρησκειών. «Το ξανθό γένος σαλεύει στον ύπνο του» είπε από τη δεκαετία του 30 ακόμη, προφητεύοντας την επιβολή του Ναζισμού που διέκρινε μέσα από την ανάδυση αρχετυπικών θεοτήτων της Βόρειας μυθολογίας όπως ο Βοτάν, στα όνειρα πολλών ασθενών του.

Η αστρολογία λειτουργεί σαν συμβολικός χάρτης αυτής της εσωτερικής διεργασίας. Καταρχάς, έχουμε το γενικό πλαίσιο της δεύτερης χιλιετίας της Εποχής των Ιχθύων που διανύουμε. Αυτή, αναδεικνύει το πολικό ζώδιο της Παρθένου που εκφράζει την ορθολογιστική και επιστημονική ανάπτυξη. Ωστόσο το θέμα της πίστης που αποδίδεται στους Ιχθύς, εκδηλώνεται υποσυνείδητα και γι αυτό βλέπουμε σε έντονη αντιπαραβολή τον θρησκευτικό φανατισμό.

Η σύνοδος Κρόνου-Ποσειδώνα στον Κριό δεν δείχνει απλώς εξωτερικά γεγονότα αλλά αποκαλύπτει τη σύγκρουση ανάμεσα στην ανάγκη για δομή και στην ανάγκη για υπέρβαση. Ο Κρόνος θέλει να ορίσει το ιερό, να το περιφράξει, να το κάνει νόμο. Ο Ποσειδώνας θέλει να βρει κάτι να πιστέψει και να πολεμήσει γι αυτό. Όταν αυτά τα δύο συναντώνται στον Κριό, η ένταση δεν μένει θεωρητική. Εκδηλώνεται ως δράση, ως σύγκρουση, ως επιβολή. Η θεολογία της ισχύος βρίσκει εδώ το ιδανικό της πεδίο γιατί η βούληση ταυτίζεται με το δίκαιο.

Παράλληλα οι εκλείψεις στον άξονα Παρθένου-Ιχθύων έρχονται να ενεργοποιήσουν το δίπολο λογικής και πίστης. Σε αυτό το πλαίσιο η σεληνιακή έκλειψη της 7ης Σεπτεμβρίου 2025 στους Ιχθύς, λειτούργησε σαν ένας υπόγειος διακόπτης που άνοιξε μνήμες και κύματα συναισθηματικής φόρτισης. Το γεγονός ότι ενεργοποίησε τη μοίρα της Διάβασης της Αφροδίτης το 2012 στους Διδύμους, ενός σπάνιου και σημαντικού κοσμικού φαινομένου, προσθέτει μια διάσταση σχέσεων, συγκρούσεων και ιδεολογικών αντιπαραθέσεων που δεν επιλύονται αλλά ανακυκλώνονται.

Εδώ εισέρχεται και το πιο δυσδιάκριτο αλλά εξίσου ισχυρό στοιχείο του «κρυφού» τετραγώνου ανάμεσα στον Αστρικό Ουρανό και τον Τροπικό Πλούτωνα που λειτουργεί σαν ένα ρήγμα στο συλλογικό πεδίο όπου η ανάγκη για ελευθερία συγκρούεται με τον φόβο της απώλειας ελέγχου.

Στη σύγχρονη γεωπολιτική σκηνή, η ένταση μεταξύ Ιράν, ΗΠΑ και Ισραήλ δεν μπορεί να κατανοηθεί μόνο ως σύγκρουση συμφερόντων. Υπάρχει ένα βαθύτερο υπόστρωμα κοσμοθεωριών που συγκρούονται, όπου κάθε πλευρά νιώθει ότι φέρει μια αποστολή σχεδόν μεταφυσική. Από τη μία οι «Μουλάδες» και η επιθετική πλευρά του Μουσουλμανισμού, από την άλλη οι πάστορες στο οβάλ γραφείο αλλά και ο «περιούσιος λαός» που περιμένει τη δικαίωση σύμφωνα με πρόσφατες δηλώσεις του Netanyahu, δίνουν στη σύγκρουση και έναν «ρεβανσιστικό» χαρακτήρα. Αυτό ακριβώς είναι το πεδίο όπου η Θεολογία της ισχύος δείχνει την επικινδυνότητα γιατί αφού δεν μένει χώρος για διάλογο. Αν η αλήθεια είναι απόλυτη και ταυτισμένη με τη δύναμη, τότε ο άλλος δεν είναι απλώς αντίπαλος αλλά απειλή που πρέπει να εξαλειφθεί.

Στο βάθος αυτής της εικόνας, ο Πλούτωνας στον Υδροχόο λειτουργεί σαν μια υπόγεια δύναμη που αποκαλύπτει τη νέα μορφή εξουσίας που διαμορφώνεται. Δεν πρόκειται πια για την κλασική κυριαρχία των κρατών όπως τη γνωρίσαμε στους προηγούμενους αιώνες αλλά για ένα πιο διάχυτο και ταυτόχρονα αόρατο πλέγμα ισχύος. Η παγκοσμιοποίηση δεν βιώνεται ως σύνδεση των λαών αλλά ως συγκέντρωση δύναμης σε κύκλους που δεν ταυτίζονται με εθνικές ταυτότητες όπως στο παρελθόν. Πρόκειται για ελίτ που λειτουργούν διακρατικά, μοιράζονται κοινά συμφέροντα και κινούνται πέρα από τις παραδοσιακές μορφές εξουσίας. Σε αυτό το πλαίσιο ο άνθρωπος δεν αντιπαρατίθεται πλέον με ένα ορατό κέντρο αλλά με ένα πολυκεντρικό σύστημα που διαχέεται παντού και που ακριβώς γι αυτό γίνεται πιο δύσκολο να αμφισβητηθεί. Το αόρατο γίνεται παντοδύναμο και το συλλογικό μετατρέπεται σε πεδίο ελέγχου αντί για χώρο ελευθερίας.

Ίσως λοιπόν το ερώτημα που τίθεται δεν είναι ποιος θα επικρατήσει αλλά ποια μορφή συνείδησης θα αναδυθεί μέσα από αυτή τη σύγκρουση. Η Θεολογία της ισχύος, όπως την περιγράφει ο πατέρας Νικόλαος, μας καλεί να αναγνωρίσουμε τον πειρασμό της δύναμης όταν αυτή ντύνεται με το ένδυμα του ιερού. Και η αστρολογία μέσα από τους συμβολισμούς της δεν προλέγει απλώς γεγονότα αλλά φωτίζει τα εσωτερικά μοτίβα που τα γεννούν.

Σε μια τέτοια εποχή η πρόκληση δεν είναι να αποφύγουμε τη σύγκρουση αλλά να κατανοήσουμε τη ρίζα της. Γιατί, όταν ο Κρόνος και ο Ποσειδώνας ενώνονται στον Κριό, δεν γεννιέται μόνο ένας πόλεμος στον κόσμο, αλλά και ένας πόλεμος μέσα στην ψυχή, ανάμεσα στην ανάγκη για βεβαιότητα και στην επιθυμία για υπέρβαση. Και ίσως εκεί να κρίνεται τελικά και η έκβαση όλων των εξωτερικών γεγονότων.

Διάβασε επίσης:

• Νέος συνοδικός κύκλος Κρόνου-Ποσειδώνα στον Κριό: Στα όρια της πίστης ή η πίστη στα όρια;
• Τι θα φέρουν οι δύο καινούριοι συνοδικοί κύκλοι του Ήλιου με Χείρωνα και Έριδα;
• Τι θα φέρει ο νέος συνοδικός κύκλος Άρη-Δία;
• Τι θα φέρει ο νέος συνοδικός κύκλος Άρη-Ουρανού: Αιφνιδίασε το σύμπαν πριν σε αιφνιδιάσει
• Τι θα φέρει ο νέος συνοδικός κύκλος Άρη-Χείρωνα που ξεκινά!