Η γεωμετρία της ισχύος- Ο πλανητικός σχηματισμός και η αρχιτεκτονική του κόσμου που διαμορφώνεται
Γύρω στις 20 Ιουλίου κορυφώνεται ένας εξαιρετικά σπάνιος πλανητικός σχηματισμός.
Υπάρχουν περίοδοι όπου η ιστορία μοιάζει να κυλά αργά και σχεδόν ανεπαίσθητα και υπάρχουν άλλες όπου μέσα σε λίγα μόλις χρόνια αλλάζουν περισσότερα απ' όσα είχαν αλλάξει σε ολόκληρες δεκαετίες. Δεν αλλάζουν μόνο οι κυβερνήσεις, οι οικονομίες ή οι τεχνολογίες. Αλλάζει ο τρόπος με τον οποίο οργανώνεται η κοινωνία και μαζί του αλλάζει και η ίδια η έννοια της ισχύος. Μια τέτοια περίοδος φαίνεται πως ανοίγεται μπροστά μας.
Ο Δίας στον Λέοντα, ο Ουρανός στους Διδύμους, ο Ποσειδώνας στον Κριό και ο Πλούτωνας στον Υδροχόο βρίσκονται όλοι στην 5η μοίρα των ζωδίων τους και όχι στην 4η όπως συχνά αναφέρεται, σχηματίζοντας ένα σχεδόν συμμετρικό πλέγμα εξάγωνων και τριγώνων, με μοναδική δυσαρμονική όψη την αντίθεση του Δία με τον Πλούτωνα που λειτουργεί ως ο βασικός άξονας ολόκληρης της διάταξης. Δεν πρόκειται απλώς για μια εντυπωσιακή ουράνια εικόνα αλλά για μια διάταξη που συμπυκνώνει τέσσερις από τις σημαντικότερες συλλογικές αρχές της αστρολογίας μέσα σε ένα ενιαίο σύστημα σχέσεων.
Έκανα μια μικρή ανάλυση γι’ αυτόν τον σχηματισμό στο άρθρο μου για τη Νέα Σελήνη στον Καρκίνο. Εκεί αναφέρθηκα και στις απόψεις του μεγάλου αστρολόγου Andre Barbault που έχει μιλήσει γι’ αυτόν όπως επίσης και στις διαφωνίες μου για την προσέγγιση πολλών αστρολόγων μέσω των σχηματισμού «κούνιας» που έχει εισηγηθεί ο Marc Edmund Jones. Θα επιχειρήσω εδώ μια εκτενέστερη ανάλυση.
Ο Andre Barbault που είναι ίσως ο μόνος που προσέγγισε τον συγκεκριμένο σχηματισμό με πραγματικά ιστορικούς όρους, είχε επισημάνει ότι ο συγκεκριμένος πλανητικός σχηματισμός συμπίπτει με το τέλος μιας ιστορικής εποχής και την αρχή μιας άλλης. Πολλοί σύγχρονοι αστρολόγοι βλέπουν σε αυτόν τον σχηματισμό την απαρχή μιας περισσότερο φωτισμένης ανθρωπότητας και μιας συλλογικής ανόδου της συνείδησης. Προσωπικά διατηρώ σοβαρές επιφυλάξεις. Η ανθρώπινη συνείδηση δεν εξελίσσεται επειδή αλλάζουν οι πλανητικοί κύκλοι. Αυτό που αλλάζει είναι το πολιτισμικό περιβάλλον μέσα στο οποίο διαμορφώνονται οι αντιλήψεις μας. Κάθε εποχή παράγει τις δικές της βεβαιότητες, αλλά παράγει και τις δικές της ψευδαισθήσεις. Η αλλαγή των ιδεών δεν ταυτίζεται με την εσωτερική εξέλιξη του ανθρώπου.
Εξίσου επιφυλακτικός είμαι απέναντι στην αντίληψη ότι τα τρίγωνα και τα εξάγωνα αποτελούν από μόνα τους ευνοϊκές όψεις και θα δώσουν δημιουργική διέξοδο στην δυσαρμονική όψη Δία-Πλούτωνα. Στη δυτική αστρολογία αυτή η άποψη έχει σχεδόν καθιερωθεί ως αξίωμα. Αυτό αν γίνει, είναι προϊόν προσπάθειας και καθόλου δεδομένο. Η μελέτη μου πάνω σε παλαιότερες αστρολογικές παραδόσεις, ιδιαίτερα εκείνων που χάνονται στα βάθη της Ινδικής Αστρολογίας, δείχνει μια διαφορετική προσέγγιση. Οι σχηματισμοί αρμονικών όψεων μεγάλης ακρίβειας θεωρούνται εξαιρετικά σημαντικοί, όχι όμως απαραίτητα ευεργετικοί.
Μπορούν να λειτουργήσουν τόσο δημιουργικά όσο και καταστροφικά. Στην πραγματικότητα, η σημασία ενός τέτοιου σχηματισμού δεν βρίσκεται μόνο στους ίδιους τους πλανήτες αλλά και στη γεωμετρία που δημιουργούν. Οι όψεις λειτουργούν σαν αγωγοί μέσα από τους οποίους η πλανητική δυναμική μεταδίδεται από τη μία αρχή στην άλλη. Όσο μεγαλύτερη είναι η συμμετρία ενός συστήματος τόσο αποτελεσματικότερη γίνεται η λειτουργία του, ανεξάρτητα από το περιεχόμενο της ενέργειας που μεταφέρει.
Υπάρχει όμως και μια δεύτερη, λιγότερο εμφανής διάσταση αυτού του σχηματισμού. Πίσω από την εντυπωσιακή συμμετρία των όψεων, υποκρύπτεται μια βαθύτερη δομή έντασης, η οποία αναδεικνύεται όταν ο σχηματισμός εξεταστεί με πιο σύνθετες αστρολογικές τεχνικές. Κάτω από την επιφάνεια της αρμονίας λειτουργεί ένας μηχανισμός που δημιουργεί έναν δυσαρμονικό σχηματισμό «Μεγάλου Σταυρού» με συμμετοχή όχι μόνο αυτών των πλανητών αλλά και του Άρη.
Επιπλέον, αυτή η αρμονία σημαίνει κυρίως ότι η ενέργεια ρέει ανεμπόδιστα. Τα τρίγωνα και τα εξάγωνα δεν εξουδετερώνουν την αντίθεση Δία-Πλούτωνα που αποτελεί το κέντρο βάρους του σχηματισμού. Της επιτρέπουν να εκδηλωθεί με ακόμη μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα.
Ας δούμε όμως τι συμβολίζει ο κάθε πλανήτης μέσα σε αυτή τη σύνθεση.
Ο Ουρανός φέρνει την ανατροπή και την καινοτομία. Ο Ποσειδώνας δημιουργεί το νέο συλλογικό αφήγημα, τις εικόνες και τις ιδέες μέσα από τις οποίες μια κοινωνία ερμηνεύει την πραγματικότητα. Ο Δίας δίνει θεσμική υπόσταση και κοινωνική νομιμοποίηση στις αλλαγές που βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη. Ο Πλούτωνας αναλαμβάνει να αναδιανείμει την ισχύ.
Με άλλα λόγια, ο Ουρανός ανατρέπει, ο Ποσειδώνας πείθει, ο Δίας νομιμοποιεί και ο Πλούτωνας ελέγχει.
Δεν πρόκειται λοιπόν για τέσσερις ανεξάρτητες λειτουργίες. Η καινοτομία δεν μπορεί να μετασχηματίσει την ιστορία αν δεν γίνει αποδεκτή από τη συλλογική φαντασία, δεν αποκτήσει θεσμική υπόσταση και δεν ενσωματωθεί τελικά σε μια νέα δομή ισχύος. Αυτό ακριβώς περιγράφει η γεωμετρία του συγκεκριμένου σχηματισμού.
Η ιστορία δείχνει ότι κάθε μεγάλη τεχνολογική επανάσταση ακολουθεί σχεδόν τον ίδιο δρόμο. Η τυπογραφία δεν διέδωσε μόνο τη γνώση. Αποδυνάμωσε το μονοπώλιο της Εκκλησίας πάνω στην πληροφορία. Η βιομηχανική επανάσταση δεν αύξησε μόνο την παραγωγή. Μετέφερε την οικονομική ισχύ από τους γαιοκτήμονες στους βιομηχάνους. Το διαδίκτυο δεν απελευθέρωσε απλώς την επικοινωνία. Δημιούργησε κολοσσούς που συγκέντρωσαν περισσότερο προσωπικό πληροφοριακό πλούτο απ' όσο είχαν ποτέ ολόκληρα κράτη. Γι' αυτό πιστεύω ότι ο σημερινός σχηματισμός δεν περιγράφει απλώς μια νέα τεχνολογική εποχή. Περιγράφει τη μετάβαση σε έναν διαφορετικό τρόπο άσκησης ισχύος.
Πολλοί θεωρούν ότι η τεχνολογία οδηγεί στην αποκέντρωση. Εγώ βλέπω κάτι διαφορετικό. Βλέπω αποκέντρωση των λειτουργιών αλλά πρωτοφανή συγκέντρωση του ελέγχου.
Θα μπορούμε να εργαζόμαστε από οπουδήποτε, να συναλλασσόμαστε με οποιονδήποτε και να έχουμε πρόσβαση σχεδόν σε κάθε μορφή γνώσης ή για να είμαι πιο ακριβής, σε κάθε μορφή πληροφορίας. Όμως όλα αυτά θα περνούν μέσα από ολοένα λιγότερες πλατφόρμες, λιγότερα δίκτυα και λιγότερες υποδομές.
Για πρώτη φορά στην ιστορία η τεχνολογία μπορεί να δημιουργεί εικόνες, φωνές, γεγονότα και πρόσωπα που είναι σχεδόν αδύνατο να διακριθούν από τα πραγματικά. Η μεγάλη μάχη της επόμενης δεκαετίας ίσως να μη δοθεί γύρω από το ποιος κατέχει περισσότερα όπλα αλλά γύρω από το ποιος θα μπορεί να καθορίζει τι θεωρείται αλήθεια.
Εκεί ακριβώς συναντώνται ο Ποσειδώνας και ο Πλούτωνας. Ο πρώτος δημιουργεί το αφήγημα. Ο δεύτερος αποφασίζει ποιο αφήγημα θα επικρατήσει.
Αν όλα αυτά εξελιχθούν όπως δείχνει ο συγκεκριμένος σχηματισμός, η πραγματική γεωπολιτική ισχύς δεν θα εξαρτάται μόνο από τον στρατό, τις πρώτες ύλες ή το κεφάλαιο. Θα εξαρτάται από την κατοχή δεδομένων, την υπολογιστική ισχύ, την ενέργεια, τους ημιαγωγούς, τα δίκτυα επικοινωνίας και κυρίως από την ικανότητα πρόβλεψης και διαμόρφωσης της ανθρώπινης συμπεριφοράς.
Για την Ελλάδα, η συγκεκριμένη πλανητική διάταξη αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς ενεργοποιεί κρίσιμα σημεία του χάρτη της που σχετίζονται με τη διεθνή της θέση και τον ρόλο της μέσα στις νέες γεωπολιτικές ισορροπίες. Η γεωγραφία μιας χώρας δεν αλλάζει. Αυτό που αλλάζει είναι η αξία που αποκτά μέσα σε κάθε νέα ιστορική εποχή. Καθώς η ισχύς μετατοπίζεται από τα παραδοσιακά κέντρα προς την ενέργεια, τις ψηφιακές υποδομές, τα δίκτυα, τα δεδομένα και τους στρατηγικούς διαδρόμους, η γεωπολιτική σημασία της Ελλάδας είναι πιθανό να ενισχυθεί.
Το κρίσιμο ζήτημα όμως δεν θα είναι μόνο οι ευκαιρίες που μπορεί να προκύψουν αλλά οι όροι με τους οποίους θα αξιοποιηθούν και σε αυτό το σημείο η αντίθεση Δία-Πλούτωνα γίνεται ιδιαίτερα «ύποπτη». Σε περιόδους μεγάλων ιστορικών μεταβάσεων, οι σημαντικότερες συμφωνίες δεν κρίνονται τη στιγμή που υπογράφονται αλλά από τις νέες ισορροπίες ισχύος που δημιουργούν τα επόμενα χρόνια. Η πρόκληση για τη χώρα δεν θα είναι απλώς να συμμετάσχει στις εξελίξεις αλλά να διατηρήσει ουσιαστικό βαθμό αυτονομίας απέναντι σε ένα ολοένα πιο σύνθετο πλέγμα διεθνών συμφερόντων και εξαρτήσεων.
Αν αυτή η εκτίμηση αποδειχθεί σωστή, η επόμενη περίοδος μπορεί να φέρει σημαντικές ευκαιρίες αλλά και απαιτητικές αποφάσεις. Η πραγματική τους αξία δεν θα φανεί άμεσα αλλά σε βάθος χρόνου, όταν θα γίνουν ορατές οι συνέπειες των επιλογών που διαμορφώνονται σήμερα.
Τα παιδιά που γεννιούνται κάτω από αυτή την πλανητική διάταξη πιθανότατα θα είναι η πρώτη γενιά που θα θεωρεί απολύτως φυσιολογική τη συνύπαρξη ανθρώπινης και τεχνητής νοημοσύνης. Θα διαθέτουν μεγάλη προσαρμοστικότητα και ευχέρεια να λειτουργούν μέσα σε σύνθετα τεχνολογικά περιβάλλοντα. Η μεγαλύτερη πρόκλησή τους όμως δεν θα είναι να μάθουν περισσότερα αλλά να διακρίνουν τι είναι αυθεντικό μέσα σε έναν κόσμο όπου η πραγματικότητα θα μπορεί να αναπαράγεται, να τροποποιείται και να κατασκευάζεται με πρωτοφανή ευκολία.
Ίσως τελικά αυτός ο σπάνιος σχηματισμός να μη σηματοδοτεί ούτε μια ουτοπία ούτε μια δυστοπία. Σηματοδοτεί, κατά τη γνώμη μου, κάτι πολύ πιο ουσιαστικό. Τη γέννηση ενός νέου μοντέλου πολιτισμού.
Το αν αυτός ο πολιτισμός θα υπηρετήσει την ελευθερία ή έναν πιο εξελιγμένο τρόπο ελέγχου δεν θα το αποφασίσουν οι πλανήτες. Οι πλανήτες δείχνουν την εποχή. Την ιστορία εξακολουθούν να τη γράφουν οι άνθρωποι.
Διάβασε επίσης:
