Νέος συνοδικός κύκλος Άρη-Κρόνου: Η στιγμή που η επιθυμία πληρώνει το τίμημά της
Ο νέος συνοδικός τους κύκλος που θα ξεδιπλωθεί μέχρι την Πρωτομαγιά του 2028 δεν υπόσχεται άνεση
Στις 20 Απριλίου, στις 7ο 51΄του Κριού, ο Άρης συναντά τον Κρόνο και κάτι βαθιά μέσα μας σταματά να παριστάνει πως δεν καταλαβαίνει. Είναι από εκείνες τις συναντήσεις που δεν κάνουν θόρυβο στην αρχή, αλλά αφήνουν πίσω τους μια αίσθηση σαν να σου έριξε κάποιος μια παγωμένη ματιά και να σου είπε «ώρα να σοβαρευτείς» με τρόπο όχι ιδιαίτερα τρυφερό. Μάλλον σκληρό θα έλεγα…
Ο νέος συνοδικός τους κύκλος που θα ξεδιπλωθεί μέχρι την Πρωτομαγιά του 2028 δεν υπόσχεται άνεση. Ο Άρης στον Κριό θέλει να ξεκινήσει, να κόψει, να προχωρήσει χωρίς δεύτερη σκέψη. Ο Κρόνος εκεί δεν τον φρενάρει απλά. Του μαθαίνει να στέκεται πριν χτυπήσει την πόρτα. Όχι από φόβο, αλλά από επίγνωση.
Σε προσωπικό επίπεδο, αυτός ο κύκλος μοιάζει με μια εσωτερική διαπραγμάτευση ανάμεσα στην παρόρμηση και στην ευθύνη. Είναι μια μάχη αλλά μπορεί με κατάλληλη προσπάθεια να εξελιχτεί σε μια παράξενη συμφιλίωση. Σαν να ανακαλύπτεις ότι το «θέλω» σου έχει ανάγκη από σκελετό για να σταθεί όρθιο. Εδώ εμφανίζεται ο Βίλχελμ Ράιχ που έλεγε πως το σώμα θυμάται εκεί που το μυαλό ξεχνά. Ο Άρης είναι το σώμα που θέλει να κινηθεί. Ο Κρόνος είναι η μνήμη της έντασης που δεν λύθηκε ποτέ.
Αλλά και η προσέγγιση του Otto Rank, που είδε στην πρώτη μας έξοδο στον κόσμο το αρχέτυπο κάθε μελλοντικής τόλμης, έχει ενδιαφέρον. Ο Άρης στον Κριό είναι η παρόρμηση να αποκοπείς, να δράσεις αυτόνομα, να πεις «υπάρχω γιατί κινούμαι». Ο Κρόνος από την άλλη, κρατά τη μνήμη εκείνης της αρχικής ρήξης και τη μετατρέπει σε όριο. Όχι για να ακυρώσει την επιθυμία, αλλά για να της δώσει βάρος. Για να σε αναγκάσει να νιώσεις τι σημαίνει να προχωράς χωρίς επιστροφή. Είναι η στιγμή όπου το ένστικτο της αυτοσυντήρησης δεν αντιτίθεται στη δράση αλλά τη διαπραγματεύεται. Η επιθυμία δεν κόβεται, αλλά μαθαίνει να περνά μέσα από στενά περάσματα.
Κάπως έτσι, αυτός ο κύκλος μας καλεί να δούμε πού κρατάμε σφιγμένες γροθιές χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Πού επιμένουμε να ξεκινάμε πράγματα που δεν αντέχουμε να ολοκληρώσουμε ή ακόμα, πού περιμένουμε την άδεια για να είμαστε ο εαυτός μας.
Σε κοινωνικό επίπεδο, η εικόνα γίνεται πιο αιχμηρή. Ο Άρης φέρνει πρωτοβουλίες, αλλά και συγκρούσεις που ξεκινούν πριν κατανοηθούν. Ο αυστηρός Κρόνος ζητά αποδείξεις. Δεν αρκεί η πρόθεση. Χρειάζεται δομή. Έτσι, βλέπουμε συλλογικά ξεσπάσματα να περνούν από κόσκινο. Ό,τι δεν έχει ρίζα, ξεραίνεται γρήγορα. Ό,τι έχει ουσία, αντέχει, αλλά με κόστος.
Υπάρχει όμως και κάτι παράξενα κωμικό σε όλο αυτό. Σαν μια σκηνή όπου ο Άρης ορμά να ανοίξει μια πόρτα που ο Κρόνος έχει ήδη ξεκλειδώσει. Δεν υπάρχει εμπόδιο. Υπάρχει μόνο η βιασύνη και εκεί βρίσκεται το μάθημα. Δεν χρειάζεται πάντα να σπας κάτι για να προχωρήσεις. Μερικές φορές χρειάζεται να δεις ότι τίποτα δεν σε σταματά, πέρα από τον τρόπο που κινείσαι.
Ο προηγούμενος κύκλος Άρη-Κρόνου λειτούργησε σαν σκληρός καταλύτης στην εξέλιξη του πολέμου στην Ουκρανία. Ο καινούριος κύκλος μεταφέρει αυτή την ένταση σε άλλες περιοχές, με τη Μέση Ανατολή να μοιάζει έτοιμη για ακόμη μεγαλύτερη κλιμάκωση καθώς ενεργοποιούνται ευαίσθητα σημεία στους χάρτες του Ιράν, του Ισραήλ, των ΗΠΑ και όχι μόνο! Η «εκεχειρία» είναι προσωρινή. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον αποκτά και το πρώτο τετράγωνο των δύο πλανητών τον Σεπτέμβριο του 2026, με τον Άρη στην 14η μοίρα του Καρκίνου να αγγίζει τον Ήλιο των ΗΠΑ. Εδώ η ένταση δεν χρειάζεται απαραίτητα να εκδηλωθεί μόνο προς τα έξω. Μπορεί να στραφεί και προς τα μέσα, φέρνοντας στην επιφάνεια εσωτερικές αντιφάσεις, ζητήματα συνοχής και την ανάγκη επαναπροσδιορισμού της ίδιας της ταυτότητας.
Ο νέος κύκλος Άρη-Κρόνου δεν αφήνει εκτός πεδίου την Ελλάδα και την Τουρκία.
- Για την Τουρκία, η σύνοδος έρχεται να ενεργοποιήσει ένα ήδη φορτισμένο σημείο, καθώς στέκεται απέναντι από τον γενέθλιο Άρη της και σε τετράγωνο με τον Ωροσκόπο της και αυτός ο συνδυασμός την κάνει ιδιαίτερα επιθετική. Η ανάγκη όμως για επιβολή και δράση συναντά περιορισμούς που δεν είναι εύκολο να αγνοηθούν. Η ταυτόχρονη πίεση του Πλούτωνα προς τον Ήλιο της, δείχνει πως η ηγεσία και η ίδια η αίσθηση κατεύθυνσης της χώρας δοκιμάζονται σε βάθος. Δεν πρόκειται για επιφανειακές κινήσεις αλλά για αποφάσεις που κουβαλούν κόστος και αφήνουν ίχνος. Και σε αυτήν την περίπτωση, τα προβλήματα δεν είναι απαραίτητα μόνο πολιτικής φύσεως αλλά μπορεί να είναι και άλλου είδους όπως για παράδειγμα μια φυσική καταστροφή.
- Για την Ελλάδα, η ενεργοποίηση του γενέθλιου τετραγώνου Δία-Πλούτωνα δεν περνά σιωπηλά. Αγγίζει εκείνες τις ζώνες όπου η εξουσία λειτουργεί στο ημίφως, όπου οι μηχανισμοί ελέγχου μπλέκονται με συμφέροντα και οι ισορροπίες κρατιούνται περισσότερο από ανάγκη παρά από διαφάνεια. Το σχήμα αυτό φέρνει στην επιφάνεια οικονομικά ζητήματα που δεν είναι απλώς λογιστικά, αλλά βαθιά πολιτικά, με προεκτάσεις που αγγίζουν τον ίδιο τον πυρήνα της διακυβέρνησης. Επίσης ο συνοδικός κύκλος στην αστρική του εκδοχή, έρχεται να ακουμπήσει ακριβώς πάνω στον Ήλιο του Κυριάκου Μητσοτάκη, δείχνοντας πως η πίεση προσωποποιείται. Καλείται να διαχειριστεί κρίσεις που δοκιμάζουν όχι μόνο την αντοχή του, αλλά και την ίδια του την εικόνα. Σαν να πέφτει πάνω του ένας προβολέας που δεν αφήνει περιθώριο για σκιές, την ίδια στιγμή που γύρω του οι σκιές πυκνώνουν επικίνδυνα.
Στη μεταξύ Τουρκίας-Ελλάδας σχέση, ο κύκλος αυτός δεν δείχνει τόσο μια ευθεία σύγκρουση, όσο μια φάση επικίνδυνης δοκιμής αντοχών. Η Τουρκία φαίνεται πιο επιθετικά φορτισμένη αλλά και πιο περιορισμένη ταυτόχρονα, κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε κινήσεις πίεσης που όμως συναντούν όρια. Η Ελλάδα καλείται να απαντήσει όχι με παρόρμηση αλλά με στρατηγική αντοχή. Το πεδίο θυμίζει περισσότερο μια κατάσταση όπου τα νεύρα δοκιμάζονται και τα περιθώρια στενεύουν, παρά μια άμεση εκτόνωση.
Ο κύκλος αυτός δεν είναι τιμωρία. Είναι ωρίμανση μέσα από πράξη. Μια πρόσκληση να αναλάβουμε την ευθύνη της επιθυμίας μας χωρίς να την ακυρώνουμε. Να μάθουμε να λέμε «ναι» χωρίς να τρέμουμε το αποτέλεσμα και «όχι» χωρίς να φοβόμαστε τη μοναξιά που ίσως φέρει.
Μέχρι το 2028, θα έχουμε καταλάβει κάτι πολύ απλό και ταυτόχρονα δύσκολο. Ότι η δύναμη δεν βρίσκεται στην ένταση της κίνησης, αλλά στην ακρίβεια της κατεύθυνσης. Κάπως έτσι, το «θέλω» παύει να φωνάζει και αρχίζει να αντέχει!
Διάβασε επίσης:
