Πανσέληνος Φεβρουαρίου στον Λέοντα: Μια Πανσέληνος που δεν σε ρωτά αν είσαι έτοιμος!
Στις 2 Φεβρουαρίου, εννιά λεπτά μετά τα μεσάνυχτα, η Πανσέληνος πιάνει θέση στις 13°13′ του Λέοντα.
Μια ώρα άβολη, που δεν είναι ούτε της προηγούμενης μέρας ούτε της επόμενης. Και αυτό δεν είναι τυχαίο. Γιατί αυτή η Πανσέληνος δεν ξέρει, αν θέλει να σε χειροκροτήσουν ή να σε σπρώξει να τα κάψεις όλα και να φύγεις.
Αν είσαι Λέων, Υδροχόος, Ταύρος ή Σκορπιός, γεννημένος ανάμεσα στην αρχή και τα μέσα του δεύτερου δεκαημέρου, τότε αυτή η Πανσέληνος διαλέγει να φλερτάρει εσένα.
Το ίδιο συμβαίνει, αν είσαι Καρκίνος, Αιγόκερως, Ζυγός ή Κριός, γεννημένος από τα μέσα έως το τέλος του δεύτερου δεκαημέρου, καθώς σε φλερτάρει η Αστρική εκδοχή της Πανσελήνου.
Αν ανήκεις σε κάποια από τις παραπάνω κατηγορίες και έχεις γεννηθεί τις χρονιές 1939, 1940, 1952, 1953, 1963, 1966, 1971, 1972, 1990, 1991 ή 2009, τότε αυτή η Πανσέληνος δεν σε φλερτάρει απλώς. Σε πλησιάζει επικίνδυνα, όχι για να σε κερδίσει, αλλά για να δει αν αντέχεις να μην κάνεις πίσω. Σε τραβάει στη σκηνή, εκεί όπου δεν μπορείς πια να παριστάνεις τον θεατή. Ανάβει τα φώτα και σε αφήνει μόνο στο κέντρο.
Γιατί ο (ένας αλλά) Λέων θέλει φως, βλέμμα, επιβεβαίωση. Θέλει να πει «είμαι εδώ» και να ακουστεί. Όμως απέναντί του, στέκονται ο Πλούτωνας, ο Άρης, ο Ήλιος, η Αφροδίτη και ο Ερμής. Όλοι στον Υδροχόο που είναι υπερφορτωμένος, σαν server πριν καταρρεύσει. Όλο το σύστημα είναι online και όλοι μιλάνε ταυτόχρονα.
Ψυχολογικά, αυτή η αντίθεση είναι σχεδόν κλασική: το παιδί μέσα μας που θέλει να αγαπηθεί v s η συλλογική φωνή που λέει «δεν είσαι το κέντρο του κόσμου». Ο C.G.Jung, θα μιλούσε για σύγκρουση ανάμεσα στο προσωπικό σύμβολο και στο αρχέτυπο του πλήθους. Θα έλεγε κανείς πως εδώ συγκρούεται αυτό που νομίζουμε ότι είμαστε με αυτό που μας ζητά το σύνολο να γίνουμε. Είναι η στιγμή που ο εσωτερικός μας μύθος δεν χωρά πια στο συλλογικό αφήγημα.
Η πολυαστρία στον Υδροχόο: όταν το «εμείς» γίνεται επικίνδυνα δυνατό
Ο Πλούτωνας στον Υδροχόο δεν ήρθε για συζήτηση. Ήρθε για αποδόμηση. Μαζί του ο Άρης, δηλαδή νεύρο, ένταση, παρόρμηση. Δεν είναι επανάσταση με λουλούδια, είναι επανάσταση με Excel, τεχνολογία, ιδεολογία και θυμό που έχει μαζευτεί χρόνια.
Ο Ήλιος φωτίζει αυτή τη διαδικασία, η Αφροδίτη την κάνει αξιακή, τι αγαπάμε, τι απορρίπτουμε, ποιος «χωράει» και ο Ερμής την επικοινωνεί, συχνά απότομα, ειρωνικά, χωρίς φίλτρα.
Εδώ δεν μιλάμε απλώς για ιδέες. Μιλάμε για αφήγημα. Για το ποια ιστορία θεωρείται «σωστή» και ποια διαγράφεται.
Κοινωνικά, αυτό μοιάζει με φάση όπου όλοι είναι ειδικοί, όλοι έχουν άποψη και κανείς δεν ακούει. Ο Μπάουμαν θα μιλούσε για ρευστή ταυτότητα. Ο Φουκώ για εξουσία που αλλάζει μορφή. Και εμείς απλώς νιώθουμε ότι κάτι παλιό δεν στέκει πια, αλλά το καινούργιο δεν έχει ακόμα όνομα.
Αυτή η πολυαστρία στον Υδροχόο θυμίζει έντονα αυτό που ο Hedley Bull είχε περιγράψει ως νέο μεσαιωνισμό ως μια παραλλαγή στην πορεία της παγκοσμιοποίησης. Όχι επιστροφή σε κάστρα και πανοπλίες, αλλά σε έναν κόσμο κατακερματισμένο, όπου η εξουσία δεν ανήκει πια σε ένα κέντρο αλλά σε πολλά ταυτόχρονα. Πολυεθνικές, πλατφόρμες, δίκτυα, ομάδες ταυτότητας, αλγόριθμοι, μικρά και μεγάλα φέουδα που συνυπάρχουν, ανταγωνίζονται και αλληλοαναιρούνται. Ο Υδροχόος εδώ δεν είναι ο ρομαντικός ουμανιστής. Είναι ο αρχιτέκτονας ενός κόσμου δικτύων, όπου το «ανήκω» γίνεται πιο σημαντικό από το «είμαι».
Με τον Πλούτωνα και τον Άρη σε τετράγωνο με τον Αστρικό Ουρανό να την ενεργοποιούν, αυτή η διαδικασία δεν είναι απλώς θεωρητική. Γίνεται βιωματική και συχνά βίαιη. Ο καθένας τραβάει προς τη φυλή του, την ιδεολογία του, το μικρό του σύμπαν αλήθειας. Αυτή η rejuvenation του μεσαιωνισμού και η αναζωογόνησή του μέσα από την τεχνολογία και τη συλλογική ταυτότητα, συγκρούεται με την Πανσέληνο στον Λέοντα, που ακόμη επιμένει στο πρόσωπο, στο άτομο, στη μοναδικότητα. Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος αναρωτιέται αν είναι πολίτης ενός κόσμου ή απλώς avatar σε πολλαπλά συστήματα, και αν το φως που ζητά είναι πραγματική αναγνώριση ή απλώς ένα ακόμη «like» στο σωστό στρατόπεδο. Ο Manuel Castells περιγράφει το τεχνικό σώμα του νέου μεσαιωνισμού όπου ο κόσμος οργανώνεται σε δίκτυα, όχι ιεραρχίες και η εξουσία ρέει μέσα από πληροφορία και τεχνολογία. Αν ο Μεσαίωνας είχε κάστρα, ο Υδροχόος έχει servers.
Ο Ουρανός στο τετράγωνο: το σύμπαν πατάει το κουμπί «ανατροπή»
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο αστρικός Ουρανός όπως προείπα, κάνει τετράγωνο με την τροπική σύνοδο Άρη–Πλούτωνα. Με απλά λόγια: το απρόβλεπτο συναντά την ωμή δύναμη.
Αυτό δεν είναι «αλλαγή». Είναι ρήξη. Είναι η στιγμή που λες «δεν πάει άλλο» πριν καν σκεφτείς το μετά. Ψυχολογικά, είναι κρίση ταυτότητας. Κοινωνικά, είναι σπίθα. Πολιτικά, είναι εκείνη η φάση που όλοι λένε «κανείς δεν το περίμενε», ενώ το περίμεναν χρόνια και απλώς δεν ήθελαν να το δουν.
Η Σελήνη στον Λέοντα «πατάει» πάνω στον Δία και ξαφνικά όλα γίνονται μεγάλα: τα συναισθήματα, τα λόγια, οι υποσχέσεις, οι αντιδράσεις. Θέλουμε να πιστέψουμε σε κάτι. Σε κάποιο νόημα. Σε μια αλήθεια που να μας χωράει.
Αλλά απέναντι ο Ήλιος λέει «ναι, αλλά όχι έτσι».
Αυτή η Πανσέληνος δεν είναι «ευχάριστη». Είναι ειλικρινής.
Σε ρωτάει «πού θες να λάμψεις», «πού χρειάζεται να σωπάσεις», «τι από όσα πιστεύεις είναι πραγματικά δικό σου και τι σου το φόρεσαν»;
Δεν δίνει απαντήσεις. Δίνει ένταση, ειρωνεία, λίγη υπαρξιακή αμηχανία και την αίσθηση ότι το έργο αλλάζει σκηνικό.
Και κάπου εκεί, αν είσαι τυχερός, γελάς λίγο.
Γιατί συνειδητοποιείς ότι κανείς δεν έχει τον πλήρη έλεγχο. Ούτε καν τα άστρα.
*Η φωτογραφία έχει δημιουργηθεί με AI*
Διάβασε επίσης:
