Ουρανός: Η επανάσταση που δεν αντέχουμε!
Τι συμβαίνει όταν η αλλαγή δεν έρχεται ως επιλογή, αλλά ως ρήξη;
Με αφορμή την ιδιαίτερα ενεργή παρέμβαση του Ουρανού (από το δύσκαμπτο στις αλλαγές ζώδιο του Ταύρου) στην πρόσφατη έκλειψη, αλλά και σε πολλές άλλες των τελευταίων ετών, επανέρχεται ένα γνώριμο αλλά άβολο ερώτημα: Τι συμβαίνει όταν η αλλαγή δεν έρχεται ως επιλογή, αλλά ως ρήξη;
Ο Ουρανός δεν ενεργοποιεί απλώς εξελίξεις. Αποκαλύπτει τα σημεία όπου η συνέχεια έχει ήδη καταστεί αδύνατη, ακόμη κι αν επιμένουμε να τη συντηρούμε. Και κάθε φορά που εμπλέκεται σε εκλείψεις, η αίσθηση δεν είναι πρόβλεψη του μέλλοντος αλλά αποδόμηση του παρόντος, εκεί όπου οι βεβαιότητες αρχίζουν να τρίζουν πριν ακόμη καταρρεύσουν.
Μας αρέσει πολύ η ιδέα της επανάστασης. Τη λέξη τη χρησιμοποιούμε άνετα στην πολιτική, στην ψυχολογία, στις σχέσεις, ακόμα και στη διατροφή. Θέλουμε αλλαγή, ανανέωση, «κάτι καινούργιο». Αυτό που δεν μας αρέσει εξίσου είναι η αστάθεια που τη συνοδεύει. Θέλουμε την επανάσταση σαν concept, όχι σαν εμπειρία. Κάπου εδώ εμφανίζεται ο Ουρανός.
Στην αστρολογία, ο Ουρανός έχει ταυτιστεί με την ελευθερία, την πρωτοπορία, την αφύπνιση. Όλα σωστά αλλά… μισά. Γιατί ο Ουρανός δεν λειτουργεί ως ευγενική πρόσκληση για εξέλιξη. Δεν ρωτά αν είμαστε έτοιμοι, ούτε αν «το δουλεύουμε». Εμφανίζεται όταν το υπάρχον πλαίσιο έχει ήδη αρχίσει να μας περιορίζει, ακόμα κι αν δεν το παραδεχόμαστε. Δεν έρχεται να βελτιώσει τη ζωή μας. Έρχεται να τη διαταράξει.
Η Ουράνια επανάσταση δεν έχει καμία σχέση με το να γίνουμε πιο άνετοι. Αντιθέτως, ξεκινά ακριβώς τη στιγμή που η άνεση γίνεται ύποπτη. Όταν η σταθερότητα δεν είναι πια ασφάλεια αλλά ακινησία. Όταν αυτό που λέμε «εγώ είμαι έτσι», έχει αρχίσει να μοιάζει περισσότερο με φυλακή παρά με ταυτότητα.
Κι όμως, αντιστεκόμαστε. Όχι επειδή δεν θέλουμε να αλλάξουμε, αλλά επειδή θέλουμε να αλλάξουμε με τους δικούς μας όρους. Να κρατήσουμε τον έλεγχο, το αφήγημα, την εικόνα μας. Να γίνει η ρήξη χωρίς απώλειες. Να πέσει το σύστημα, αλλά να μη χαλάσει η καθημερινότητά μας. Με λίγα λόγια, θέλουμε Ουρανό, αλλά σε δόσεις ομοιοπαθητικής.
Ο Ουρανός, ωστόσο, δεν είναι πλανήτης «βελτίωσης». Είναι πλανήτης ρήγματος. Δεν λέει «πώς να πας καλύτερα». Λέει «δεν μπορείς να συνεχίσεις έτσι». Και αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο να το ακούσεις. Γιατί προϋποθέτει απώλεια ρόλων, βεβαιοτήτων, σχέσεων, ακόμη και της εικόνας που έχουμε για τον εαυτό μας. Ο Ουρανός δεν σέβεται το βιογραφικό μας.
Σε ψυχολογικό επίπεδο, η Ουράνια ενέργεια μοιάζει με εκείνη τη στιγμή που κάτι μέσα μας δεν αντέχει άλλο να προσποιείται. Δεν είναι πάντα μια θεαματική αλλαγή. Συχνά είναι μια εσωτερική ανησυχία, ένα «δεν πάει άλλο» χωρίς σαφή λόγο. Κάτι που δεν χωρά πια στο παλιό σχήμα. Και όσο περισσότερο προσπαθούμε να το αγνοήσουμε, τόσο πιο απότομα θα εμφανιστεί.
Σε κοινωνικό επίπεδο, ο Ουρανός λειτουργεί εξίσου άβολα. Οι δομές —πολιτικές, εργασιακές, πολιτισμικές— δεν αλλάζουν επειδή «ήρθε η ώρα», αλλά επειδή έχουν πάψει να λειτουργούν. Και τότε η αλλαγή δεν είναι ποτέ κομψή. Δεν έχει αισθητική. Έχει σύγχυση, αντίσταση, υπερβολή. Δεν είναι τυχαίο ότι οι μεγάλες ουράνιες τομές συνοδεύονται από φόβο, όχι από ενθουσιασμό.
Και εδώ βρίσκεται μια παρεξήγηση. Νομίζουμε ότι ο Ουρανός φέρνει ελευθερία. Στην πραγματικότητα φέρνει ευθύνη. Γιατί όταν καταρρεύσει το παλιό πλαίσιο, δεν υπάρχει πια πού να κρυφτείς. Δεν μπορείς να κατηγορήσεις τη συνήθεια, το σύστημα, τον ρόλο. Καλείσαι να σταθείς χωρίς εγγυήσεις. Κάτι που, ας είμαστε ειλικρινείς, δεν είναι και το αγαπημένο μας άθλημα.
Γι’ αυτό και συχνά εξιδανικεύουμε την αλλαγή, αλλά δαιμονοποιούμε τη διαδικασία. Θέλουμε το αποτέλεσμα αλλά όχι το χάος που προηγείται. Θέλουμε την ταυτότητα του «επαναστατικού», αλλά όχι τη μοναξιά που μπορεί να τη συνοδεύει. Θέλουμε να «σπάσουμε τα δεσμά», αρκεί να μην αλλάξει το πρόγραμμα.
Υπάρχει, βέβαια και η σκοτεινή πλευρά του Ουρανού. Αυτή συμβαίνει, όταν η ρήξη γίνεται αυτοσκοπός. Όταν η αλλαγή δεν οδηγεί σε ελευθερία, αλλά σε μόνιμη αποστασιοποίηση. Όταν κάθε σταθερότητα θεωρείται ύποπτη και κάθε δέσμευση απειλή. Εκεί ο Ουρανός δεν απελευθερώνει, αποσυνδέει. Και η διαφορά ανάμεσα στην ανεξαρτησία και τη φυγή γίνεται πολύ λεπτή.
Η Ουράνια πρόκληση, τελικά, δεν είναι να αλλάξουμε τα πάντα. Είναι να αντέξουμε το κενό ανάμεσα στο παλιό και στο νέο, χωρίς να το κλείσουμε βιαστικά. Να μη βιαστούμε να χτίσουμε μια καινούργια ταυτότητα απλά για να αποφύγουμε την αμηχανία της αποδόμησης. Γιατί εκεί, μέσα στο ρήγμα, γεννιέται κάτι αληθινά καινούργιο, όχι επειδή το σχεδιάσαμε, αλλά επειδή δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς.
Ο Ουρανός δεν έρχεται για να μας σώσει. Έρχεται για να μας αποσυνδέσει από ό,τι έχει πάψει να είναι ζωντανό. Και αυτό, όσο κι αν το ζητάμε στα λόγια, είναι πολύ πιο δύσκολο απ’ όσο νομίζουμε να το αντέξουμε στην πράξη.
Ίσως γι’ αυτό μιλάμε τόσο συχνά για επανάσταση και την αντέχουμε τόσο σπάνια…
Διάβασε επίσης:
