Ο Άρης μπαίνει στον Υδροχόο: Η φωτιά που ανάβει με ιδέες

Ο Άρης στον Υδροχόο δεν μπαίνει με τυμπανοκρουσίες. Μπαίνει με βλέμμα που γυαλίζει και μια ιδέα που δεν χωράει στο δωμάτιο. Ο Άρης εδώ δεν είναι ο στρατιώτης της γραμμής, είναι ο αντάρτης του μυαλού. Δεν πολεμά για να νικήσει, πολεμά για να αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού. Και αν χρειαστεί, θα τραβήξει το χαλί κάτω από τα πόδια σου για να δεις αν μπορείς να σταθείς χωρίς αυτό.

Δεν σε ρωτά αν είσαι έτοιμος. Σε σπρώχνει να δράσεις αλλιώς, να κινηθείς έξω από τη συνήθεια, να αμφισβητήσεις ακόμα και τις ίδιες σου τις βεβαιότητες. Τώρα, παύει να είναι ο μαχητής της προσωπικής επιβίωσης και γίνεται φορέας συλλογικής ανησυχίας. Είναι η φωτιά που δεν καίει ξύλα αλλά ιδέες.

Σε ψυχολογικό επίπεδο, ο Άρης στον Υδροχόο ξυπνά την ανάγκη να δράσεις χωρίς να ζητήσεις άδεια από τον εσωτερικό σου λοχία. Δεν αντέχει τη συναισθηματική ομηρία. Θέλει χώρο, αέρα, απόσταση από ό,τι σε καθόριζε μηχανικά. Θέλει ελευθερία, αλλά όχι τη ρομαντική. Θέλει εκείνη που πονάει λίγο, γιατί απαιτεί να σπάσεις συνήθειες, σχέσεις, ακόμα και εικόνες του εαυτού σου που φορούσες σαν πανοπλία. Είναι η περίοδος που η οργή γίνεται ιδέα και η ιδέα γίνεται πράξη. Για να είμαι ειλικρινής, στο «γίνεται πράξη» θα έβαζα ένα ερωτηματικό… Και θα συμπλήρωνα πως όταν γίνεται, δεν γίνεται πάντα κομψά. Ωστόσο γίνεται έντιμα.

Σε κοινωνικό επίπεδο, ο Άρης αυτός ενεργοποιεί συλλογικά νεύρα. Ο κόσμος δεν αντέχει άλλο το «έτσι είναι». Η δράση αποκτά πολιτικό και ηθικό βάρος, ακόμα κι όταν εκδηλώνεται με παράδοξους τρόπους: μια απεργία που μοιάζει γιορτή, μια διαμαρτυρία που θυμίζει θεατρικό. Ο Υδροχόος δεν ζητά συμμόρφωση. Ζητά συμμετοχή.

• Στις 28 Ιανουαρίου, η σύνοδος Άρη–Πλούτωνα δεν αφορά προσωπικές εκρήξεις αλλά μετατοπίσεις ισχύος. Είναι η στιγμή που η βία, φυσική, θεσμική ή συμβολική, αλλάζει μορφή και κατεύθυνση. Η βούληση αποκτά χαρακτήρα εντολής και η δράση παύει να ζητά συναίνεση. Συγκρούεσαι με την ανάγκη σου να ελέγξεις ή να ελεγχθείς. Σε συλλογικό επίπεδο, η όψη αυτή συνοδεύεται από εξαγγελίες, πολιτικά μανιφέστα, ιδεολογικές διακηρύξεις και κινήσεις «αρχής», που διεκδικούν το μέλλον επικαλούμενες μια αναγκαιότητα χωρίς εναλλακτική. Η ρητορική σκληραίνει, οι λέξεις γίνονται εργαλεία εξουσίας και ό,τι παρουσιάζεται ως «σωτηρία» απαιτεί πλήρη υποταγή ή πλήρη ρήξη. Είναι μια όψη που δεν μεταρρυθμίζει. Ανατρέπει! Και ό,τι γεννηθεί τότε, θα κουβαλάει για καιρό το αποτύπωμα της βίας που το έφερε στο φως.
• Στις 19 Φεβρουαρίου, το εξάγωνο του Άρη με τη Δήμητρα μετατοπίζει τη δράση στο προσκήνιο. Ο Άρης βρίσκει τρόπο να εκφραστεί, να βγει προς τα έξω, να αποκτήσει εικόνα, πολιτική, λόγο. Είναι η στιγμή που η οργή ντύνεται μήνυμα και η κίνηση αποκτά κοινό. Σε προσωπικό επίπεδο, πολλοί αλλάζουν τρόπο παρουσίας, εμφάνιση, ρόλο. Θέλεις να φαίνεσαι αλλιώς γιατί σκέφτεσαι αλλιώς. Σε κοινωνικό επίπεδο, η όψη αυτή ευνοεί μαζικές κινητοποιήσεις, δημόσιες παρεμβάσεις, δράσεις που έχουν απήχηση. Ο Άρης δεν χτυπά στο σκοτάδι. Χτυπά μπροστά στις κάμερες της ιστορίας.
• Στις 22 Φεβρουαρίου, το εξάγωνο Άρη–Χείρωνα φέρνει στο προσκήνιο τη μνήμη. Εκείνη τη μνήμη που δεν είναι ατομική αλλά κληρονομημένη: οικογένεια, τόπος, ιστορία, όλα όσα προηγούνται της προσωπικής μας βούλησης και τη διαμορφώνουν σιωπηλά. Η δράση έρχεται αντιμέτωπη με τις ρίζες της και καλείται να αποφασίσει αν θα κινηθεί ως προέκταση του παρελθόντος ή αν θα το αναδιατάξει. Σε προσωπικό επίπεδο, αυτό μεταφράζεται σε κρίσιμες αποφάσεις γύρω από το σπίτι, τις εξαρτήσεις, τις συναισθηματικές αλυσίδες. Σε συλλογικό επίπεδο, ανακινούνται ζητήματα λαού, πατρίδας, παραδόσεων και ασφάλειας, όχι ως ρομαντικά αφηγήματα αλλά ως βάρη που ζητούν επανατοποθέτηση. Δεν πρόκειται για συμφιλίωση με το παρελθόν. Πρόκειται για διαπραγμάτευση ισχύος μαζί του.
• Στις 27 Φεβρουαρίου, το τετράγωνο Άρη–Ουρανού τινάζει την ασφάλεια στον αέρα. Η ένταση δεν συσσωρεύεται πια. Εκτονώνεται απότομα, απρόβλεπτα και συχνά βίαια. Η ανάγκη για ρήξη γίνεται πιο ισχυρή από την ανάγκη για έλεγχο και η δράση προηγείται της σκέψης. Ψυχολογικά, πρόκειται για ένα σημείο όπου η υπομονή εξαντλείται και η ανοχή καταρρέει. Κοινωνικά, η όψη αυτή συνοδεύεται από αιφνίδιες εξεγέρσεις, ανατροπές, ατυχήματα, τεχνολογικά ή πολιτικά σοκ και κινήσεις που αιφνιδιάζουν ακόμα και τους ίδιους τους εμπνευστές τους. Είναι η στιγμή που το «αρκετά» ακούγεται χωρίς πρόγραμμα και χωρίς εγγυήσεις. Αν δεν υπάρξει συνειδητή διοχέτευση αυτής της ενέργειας, το χάος γίνεται αυτοσκοπός. Αν όμως αντέξει το σύστημα το ηλεκτρικό φορτίο, τότε κάτι σπάει για να ανοίξει χώρος, όχι για βελτίωση, αλλά για πλήρη αναδιάταξη.

*Η φωτογραφία έχει δημιουργηθεί με AI

Διάβασε επίσης:

• Η Αφροδίτη μπαίνει στον Υδροχόο: Συναισθήματα σε λειτουργία πτήσης