Πανσέληνος στον Αιγόκερω: Η στιγμή που η πραγματικότητα σταμάτησε να συμφωνεί με τον εαυτό της
Στις 30 Ιουνίου, στις 2:57 τα ξημερώματα σχηματίζεται η Πανσέληνος του μήνα, στις 8ο 14΄του Αιγόκερω,
Η Πανσέληνος μοιάζει με εκείνες τις παράξενες στιγμές όπου το ασανσέρ σταματά ανάμεσα σε δύο ορόφους. Δεν πέφτει. Δεν ανεβαίνει. Απλά σε αναγκάζει να αναρωτηθείς, αν ήξερες ποτέ πραγματικά πού πήγαινες.
Η επιρροή αυτής της Πανσελήνου γίνεται πιο αισθητή, αν είσαι Αιγόκερως, Καρκίνος, Κριός ή Ζυγός, γεννημένος από τα μέσα έως τα τέλη του πρώτου δεκαημέρου.
Το ίδιο έντονα θα τη νιώσεις, αν είσαι Δίδυμοι, Τοξότης, Παρθένος ή Ιχθύες γεννημένος γύρω στα μέσα του δεύτερου δεκαημέρου.
Αν μάλιστα ανήκεις σε κάποια από αυτές τις κατηγορίες και έχεις γεννηθεί τα έτη 1935, 1940, 1954, 1955, 1959, 1963, 1968, 1973, 1974, 1978, 1982, 1987, 1992, 1993, 2001 ή 2006, τότε αυτό το Φεγγάρι είναι πιθανό να λειτουργήσει σαν καταλύτης εξελίξεων, φέρνοντας γεγονότα και εσωτερικές συνειδητοποιήσεις που δύσκολα θα περάσουν απαρατήρητες.
Γιατί αυτή δεν είναι μια συνηθισμένη Πανσέληνος και καθόλου εύκολη, αν θέλουμε να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Είναι ένα ψυχολογικό σταυροδρόμι όπου τέσσερις διαφορετικές φωνές προσπαθούν να μιλήσουν ταυτόχρονα.
-Η πρώτη φωνή επιμένει ότι πρέπει να βάλεις τάξη στη ζωή σου.
-Η δεύτερη ψιθυρίζει ότι ίσως όλη αυτή η τάξη να είναι μια ευγενική ψευδαίσθηση.
-Η τρίτη έχει έτοιμες χίλιες εξηγήσεις για τα πάντα και δεν σταματά να τις επαναλαμβάνει.
-Η τέταρτη χαμογελά σχεδόν ειρωνικά από το βάθος του δωματίου, γνωρίζοντας πως καμία εξήγηση δεν αγγίζει ακόμη τον πραγματικό πυρήνα του προβλήματος.
Κάπως έτσι μοιάζει και το ουράνιο σκηνικό αυτής της Πανσελήνου. Ο Ήλιος συνοδεύεται από τους ιδιαίτερα εύγλωττους Ερμή και Δία στις Αστρικές τους εκδοχές που δίνουν μικρόφωνο σε κάθε σκέψη, σε κάθε θεωρία και σε κάθε βεβαιότητα. Η ανάγκη να εξηγήσεις τα πάντα, να ερμηνεύσεις τα γεγονότα και να τα εντάξεις σε μια μεγάλη καθησυχαστική αφήγηση, γίνεται σχεδόν ακατανίκητη.
Την ίδια στιγμή, η Σελήνη νιώθει επάνω της το βάρος του Αστρικού Πλούτωνα, που δεν ενδιαφέρεται καθόλου για τις εξηγήσεις. Στέκεται απέναντί τους σαν ένας ακούραστος ανακριτής και ρωτά ξανά και ξανά: «Δεν με ενδιαφέρει τι πιστεύεις. Πες μου γιατί έχεις ανάγκη να το πιστεύεις».
Το βαρύ σκηνικό συμπληρώνουν Κρόνος και Ποσειδώνας, που σχηματίζουν με τους υπόλοιπούς ένα απαιτητικό Ταυ-τετράγωνο. Ο ένας ζητά αποδείξεις, όρια και ευθύνη. Ο άλλος διαλύει τις βεβαιότητες, θολώνει τις γραμμές και αφήνει την αίσθηση ότι η πραγματικότητα μοιάζει πιο ρευστή από όσο θα ήθελες. Το αποτέλεσμα θυμίζει μια παράξενη συνεδρίαση όπου κανείς δεν ακούει πραγματικά τον άλλον.
Ο Κρόνος λέει: «Απόδειξέ το».
Ο Ποσειδώνας απαντά: «Δεν υπάρχουν αποδείξεις».
Ο Δίας επιμένει ότι έχει ήδη τη μεγάλη εικόνα.
Ο Ερμής σπεύδει να την αναλύσει.
Και ο Πλούτωνας, χωρίς να υψώσει τη φωνή του, παρατηρεί: «Κανείς σας δεν μιλά ακόμη για το πραγματικό πρόβλημα».
Μέσα σε αυτό το ιδιόρρυθμο κοσμικό συμβούλιο, είναι εύκολο να χαθείς ανάμεσα σε σκέψεις, πληροφορίες, φόβους και βεβαιότητες. Είναι σαν να προσπαθείς να σχεδιάσεις έναν χάρτη την ώρα που το ίδιο το έδαφος μετακινείται κάτω από τα πόδια σου.
Ίσως όμως εκεί ακριβώς να βρίσκεται και η μεγαλύτερη ευκαιρία αυτής της Πανσελήνου. Όχι να βρεις αμέσως τη σωστή απάντηση, αλλά να ανακαλύψεις ποια από τις φωνές μέσα σου μιλά από επίγνωση και ποια από φόβο.
Η Πανσέληνος στον Αιγόκερω φωτίζει την κρίση των βεβαιοτήτων που άλλωστε αποτελεί και τη βασική συνθήκη μιας ευρύτερης περιόδου. Δεν λείπουν οι πληροφορίες. Συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Υπάρχουν τόσες πολλές εκδοχές της πραγματικότητας που η ίδια η πραγματικότητα μοιάζει να ασφυκτιά κάτω από το βάρος των ερμηνειών της.
Όλοι εξηγούν. Όλοι αναλύουν. Όλοι γνωρίζουν. Όμως, όσο περισσότερο αυξάνεται ο θόρυβος, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να ακούσεις, να αφουγκραστείς την ουσία. Ο Σέρεν Κίρκεγκορ έγραφε πως η μεγαλύτερη μορφή απελπισίας είναι να μην ξέρεις ποιος πραγματικά είσαι. Η συγκεκριμένη Πανσέληνος φαίνεται να προσθέτει κάτι ακόμη: να είσαι τόσο γεμάτος απόψεις για τον εαυτό σου, ώστε να μην ακούς πια τη φωνή του.
Κάτω από το φως της, μπορεί να ανακαλύψεις ότι μια φιλοδοξία σου δεν ήταν ακριβώς δική σου. Ότι μια επιθυμία σου γεννήθηκε περισσότερο από την ανάγκη να ανταποκριθείς σε μια εικόνα παρά σε μια αληθινή εσωτερική ανάγκη. Ότι ορισμένες αποφάσεις σου χτίστηκαν πάνω σε παραδοχές που έχουν πλέον λήξει χωρίς να σε ενημερώσουν.
Και σαν να μην αρκεί αυτή η αόρατη πίεση, ο Άρης συναντά τον Ουρανό. Εκεί που μέχρι τώρα ο άνθρωπος πάλευε με τον εαυτό του, τώρα αρχίζει να συγκρούεται και με τον κόσμο. Αν το Ταυ-τετράγωνο μοιάζει με ένα τεράστιο φράγμα που συγκρατεί πίεση, η συγκεκριμένη σύνοδος είναι η ρωγμή που εμφανίζεται ξαφνικά πάνω στο τσιμέντο.
Δύσκολα θα ανεχθείς καταστάσεις που εδώ και καιρό σε πιέζουν. Η υπομονή εξαντλείται γρήγορα και μια φαινομενικά ασήμαντη αφορμή μπορεί να προκαλέσει αντιδράσεις δυσανάλογες του γεγονότος. Δεν αποκλείονται ξαφνικές ρήξεις, παρορμητικές αποφάσεις, απρόβλεπτες μετακινήσεις, βίαιες αλλαγές πορείας ή λόγια που, μόλις ειπωθούν, δεν παίρνονται πίσω. Είναι η στιγμή που η ζωή σου στέλνει μήνυμα πριν προλάβεις να της στείλεις εσύ.
Σε κοινωνικό επίπεδο, η ατμόσφαιρα ηλεκτρίζεται ακόμη περισσότερο. Οι εντάσεις κορυφώνονται, η νευρικότητα εξαπλώνεται σαν αόρατο ρεύμα και γίνεται βία. Γεγονότα που μέχρι χθες έμοιαζαν απίθανα μπορούν να εμφανιστούν σχεδόν από το πουθενά. Είναι η όψη που δεν ζητά την άδειά μας για να αλλάξει τα δεδομένα. Για αυτό και οι επόμενες ημέρες δύσκολα θα κινηθούν σε ευθεία γραμμή.
Το ενδιαφέρον είναι ότι το όλο σκηνικό δεν σε καλεί να επιλέξεις ανάμεσα στη λογική και στο ένστικτο. Ούτε ανάμεσα στην πραγματικότητα και στο όνειρο. Σε καλεί να εξετάσεις ποιος είναι ο αφηγητής πίσω από όλα αυτά. Ποιος είναι εκείνος που ερμηνεύει τα γεγονότα. Ποιος είναι εκείνος που επιμένει να έχει δίκιο. Ποιος είναι εκείνος που φοβάται περισσότερο να αλλάξει γνώμη.
Γιατί ίσως η μεγαλύτερη αποκάλυψη αυτής της Πανσελήνου να είναι ότι η ζωή δεν αλλάζει μόνο όταν αλλάζουν οι συνθήκες αλλά και όταν καταρρέει η ιστορία που λέγαμε για τις συνθήκες. Έτσι, μένεις για λίγο μέσα σε αυτό το παράξενο ενδιάμεσο.
Όχι εκεί που νομίζεις ότι είσαι ούτε εκεί που θα ήθελες να πας αλλά σε ένα σημείο όπου οι βεβαιότητες δεν σε στηρίζουν πια με τον ίδιο τρόπο και οι αμφιβολίες δεν έχουν ακόμη αποκτήσει μορφή. Δεν χρειάζεται να βιαστείς να το ονομάσεις ούτε να το εξηγήσεις.
Αρκεί να παρατηρήσεις ότι κάτι μέσα σου δεν λειτουργεί πια με τον παλιό αυτόματο τρόπο. Ίσως αυτό να είναι το μόνο σταθερό στοιχείο αυτής της Πανσελήνου. Ότι για λίγο δεν μπορείς να επιστρέψεις εκεί που ήσουν πριν. Όχι επειδή άλλαξε ο δρόμος. Αλλά επειδή άλλαξε ο τρόπος που τον αναγνωρίζεις.
*Η φωτογραφία έχει δημιουργηθεί με AI*
Διάβασε επίσης:
